شمارهٔ ۲۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و عاشقانه‌ی شاعر می‌پردازد. شاعر خود را به عنوان یک سگ غزالی معرفی می‌کند که هرگز تسلیم عشق نشده است و از رابطه‌ای عمیق و پر درد رنج می‌برد. او به دنبال نور و روشنی (آفتاب) در شب تاریک خود است و از مشکلاتی که در جوانی با آنها مواجه بوده، یاد می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که هیچ‌کس او را به دنیای عشق و شراب دعوت نکرده و تجربیات عشق و نام خود را به او نرسانده‌اند. او در مسیر عشق جا مانده ولی عشق او را اسیر کرده و از آن رهایی ندارد. در نهایت، به رابطه‌ای اشاره می‌کند که همچنان دلش آن را می‌خواهد، اما از آسیب‌های آن نیز آگاه است.
شده‌ام سگ غزالی که نگشته رام هرگزمگسی ز انگبینش نگرفته کام هرگز
هوش مصنوعی: من مانند سگی هستم که به غزالی علاقهمند است، اما هرگز نتوانسته او را به خود جذب کند. حتی مگسی هم از عسل او بهرهای نبرده است.
ز فروغ آفتابی شب خویش روز خواهمکه شبی ز خانه بیرون ننهاده گام هرگز
هوش مصنوعی: از روشنایی آفتاب، آرزو دارم که روزی به من برسد که هرگز از خانهام پا بیرون نگذارم.
هوس پیاله خوردن بودم به خردسالیکه کسی نگفته پیشش ز شراب و جام هرگز
هوش مصنوعی: در دوران بچگیام، به نوشیدن شراب و داشتن لیوان تمایل داشتم، اما هیچ‌کس به من نگفت که هرگز به سراغ این چیزها نروم.
چو حدیث من بر آید کند آنچنان تغافلکه مگر به عمر خویشم نشنیده نام هرگز
هوش مصنوعی: وقتی داستان من به گوش دیگران برسد، آنچنان بیتوجهی میکنند که انگار در تمام عمرم هرگز نام من را نشنیدهاند.
به رهت مقام کردم ، نگذاشتی مقیممبه اسیر خود نبودی تو در این مقام هرگز
هوش مصنوعی: به خاطر تو در مسیر تو ایستادهام، اما تو اجازه ندادی که درنگ کنم. هرگز در این موقعیت، تو اسیر من نبودی.
به شکنج طره او دل وحشی است مایلکه خلاصیش مبادا ز بلای دام هرگز
هوش مصنوعی: دل سرزنده و سرکش من به خمیدگیهای موهای او تمایل دارد و نگران است که از درد و سختی که ممکن است به خاطر گرفتار شدن در دام عشق با او به وجود بیاید، رها نشود.