شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: این متن شاعرانه به بیان دردی عمیق و ناکامی‌های شخصی می‌پردازد. شاعر از تلاش‌هایش برای تسلط بر احساسات و موقعیت‌های دشوار سخن می‌گوید و حسرت می‌خورد که نتوانسته به آرزوها و خواسته‌هایش دست یابد. او خود را به پرنده‌ای می‌ماند که در قفس گرفتار است و از عدم امکان رهایی و رسیدن به هدفش نالان است. همچنین، او از خود نقد می‌کند و به این می‌اندیشد که اگر در موقعیت‌های مختلف صلح و آرامش را نپذیرفته بود، شاید نتایج بهتری می‌گرفت. در نهایت، شاعر به احساس شرمندگی و ننگی که در نظر محبوبش دارد، اعتراف می‌کند و آرزو می‌کند ای کاش به جای این نام ننگین، شناخته شده‌تر و با عزت‌تری می‌بود.
من این کوشش که در تسخیر آن خودکام می‌کردماگر وحشی غزالی بود او را رام می‌کردم
هوش مصنوعی: من اگر در تلاشم برای تسخیر یک حکمران مستبد، میتوانستم آن را مانند یک غزال وحشی رام کنم.
در این مدت اگر اوقات من صرف ملک می‌شدبه او در بزمگاه عیش می در جام می‌کردم
هوش مصنوعی: اگر در این مدت زمان، من به فکر ملک و مال میبودم، میتوانستم در مراسم شادی و جشن، با او در میخانه خوش بگذرانم و شراب بنوشم.
رهم را منتهایی نیست زان رو دورم از مقصداگر می‌داشت پایانی منش یک گام می‌کردم
هوش مصنوعی: من هیچ حد و پایانی برای مسیرم نمیبینم، به همین دلیل از هدفم دور هستم. اگر درون من پایانی وجود داشت، یک گام به جلو برمیداشتم.
به کنج این قفس افتاده عاجز من همان مرغمکه تعلیم خلاص بستگان دام می‌کردم
هوش مصنوعی: در گوشه این قفس به شدت ناامید و ناتوان هستم، همان پرنده‌ای که قبلاً به دیگران آموزش میدادم چگونه از دامها رهایی یابند.
به اندک صبر دیگر رفته بود این ناز بی‌موقعغلط کردم چرا این صلح بی‌هنگام می‌کردم
هوش مصنوعی: با کمی صبر، ناز و نازپروری که در زمان نا مناسب رخ داد، باعث شد تا احساس پشیمانی کنم و بخواهم که چرا در این زمان نامناسب به سازش و صلح پرداختم.
پیامی کرد کز شرمندگی مردم که گفت او راشکایت گونه‌ای کز بخت نافرجام می‌کردم
هوش مصنوعی: پیامی فرستاد که به دلیل شرمندگی مردم، از من خواسته بود که نوعی شکایت کنم که ناشی از بدشانسی بود.
چه ننگ آمیز نامی بوده پیش یار این وحشیبسی به بود ازین خود را اگر سگ نام می‌کردم
هوش مصنوعی: افتخار و شرافتی که در نام من وجود دارد، نزد محبوب من بسیار ناچیز و رسواکننده است. اگر نامم را به جای این، «سگ» میگذاشتم، بهتر بود.