شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و درد خود می‌گوید و بیان می‌کند که تلاش کرده‌اند که خود را از این مشکلات رها کنند اما هنوز با دلتنگی و ملامت مواجه‌اند. او به راهی که در پیش گرفته‌اند اشاره می‌کند و از تجربه‌های سختی که در این مسیر پشت سر گذاشته‌اند، سخن می‌گوید. همچنین، از بی‌فایده بودن تلاش‌هایشان در جستجوی خوشبختی و محبت یاد می‌کند و نهایتاً به سادگی و معصومیت خود اشاره می‌کند که مشابه دوستی وحشی است که از راه درست منحرف شده است.
نفروخته خود را ز غمت باز خریدیمآن خط غلامی که ندادیم دریدیم
هوش مصنوعی: ما به خاطر غم تو، خود را نفروختهایم و حالا که از آن حال خارج شدهایم، آن خطی که به نشانه خدمتگذاری برایت گذاشته بودیم را نیز پاره کردیم.
در دست نداریم به جز خار ملامتزان دامن گل کز چمن وصل نچیدیم
هوش مصنوعی: ما هیچ چیز جز خارهای ملامت در دست نداریم، چرا که از دامن گل، به خاطر وصال، هیچ چیزی را نچیدیم.
این راه نه راهیست عنان بازکش ای دلدیدی که درین یک دو سه منزل چه کشیدیم
هوش مصنوعی: این مسیر، مسیر درستی نیست؛ ای دل، از این راه برگرد. دیدی در این یکی دو یا سه مرحله چقدر رنج کشیدیم؟
مانند سگ هرزه رو صید ندیدهبیهوده دویدیم و چه بیهود دویدیم
هوش مصنوعی: ما مانند یک سگ ولگرد دیوانهوار و بیهدف میدویدیم و تمام تلاشمان بی‌فایده بود.
وحشی به فریب همه کس می‌روی از راهبگذار که ما ساده دلی چون تو ندیدیم
هوش مصنوعی: ای وحشی! برای کسی که با فریب و نیرنگ دیگران را میکشی، راه را رها کن. ما دیگر افرادی نیستیم که به سادگی به فریب تو بیفتیم.