شمارهٔ ۲۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تندی و سختی رفتار معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود درد و رنجی که از جدایی و بی‌توجهی او می‌کشد، هرگز فریاد نزده و ناله‌ای نکرده است. او حتی در مقابل بیدادهای معشوق، سکوت کرده و حرفی به میان نیاورده است. شاعر خود را به صیدی تشبیه می‌کند که حتی در مواجهه با سختی‌ها تسلیم نمی‌شود و تا پیوندش با معشوق برقرار باشد، ناتوانی خود را نشان نمی‌دهد. این بیان، عمق احساس وابستگی و عشق شاعر به معشوق را نمایان می‌سازد.
از تندی خوی تو گهی یاد نکردمکز درد ننالیدم و فریاد نکردم
هوش مصنوعی: گاهی متوجه تندخویی تو نشدم و برای دردهایم ناله نکردم و فریاد نکشیدم.
پیش که رسیدم، که ز اندوه جدائینگریستم و حرف تو بنیاد نکردم
هوش مصنوعی: وقتی به کسی نزدیک شدم، به خاطر غم جدایی اش، فقط به او نگاه کردم و نتوانستم هیچ حرفی از تو بزنم.
با اینهمه بیداد که دیدم ز تو هرگزدادی نزدم ناله ز بیداد نکردم
هوش مصنوعی: با وجود تمام ظلمهایی که از تو دیدم، هرگز از درد و رنجی که به من وارد کردی، شکایتی نکردم و ناله‌ای سر ندادم.
گفتی چه کس است این ، چه کسم، آن که ز جورتجان دادم و آه از دل ناشاد نکردم
هوش مصنوعی: گفتی این کیست که من اینقدر برایش زحمت کشیدم و از درد و رنجی که کشیدم، هیچ ناله‌ای از دل غمگینم برنگختم.
وحشی منم آن صید که از پا ننشستمتا جان هدف ناوک صیاد نکردم
هوش مصنوعی: من همان صیدی هستم که هرگز تسلیم نشدم و تا زمانی که تیر صیاد به هدف نرسید، پایم را برای شکار از دست ندادم.