شمارهٔ ۲۹۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق ناراحتی و ناتوانی عاشق است. شاعر به شدت تحت تأثیر غم و درد ناشی از دوستش قرار دارد و به طرز کنایه‌آمیزی به پزشک اشاره می‌کند که هرچند او ناتوان است، اما هنوز به عشقش امید دارد. او خود را به گدایی تشبیه می‌کند که به امید دریافت محبت و عشق از معشوق، به درگاه او آمده است. همچنین، شاعر از ترس از عذاب و بلای عشقش در زندگی و پس از آن می‌گوید و نشان می‌دهد که این غم و درد او را به شدت تحت فشار قرار داده و اگر این وضعیت ادامه یابد، اثری از او باقی نخواهد ماند.
ز کمال ناتوانی به لب آمدست جانمبه طبیب من که گوید که چه زار و ناتوانم؟
هوش مصنوعی: به دلیل ناتوانی و ضعف شدیدم، جانم در حال رفتن است و طبیب من به من می‌گوید که چقدر آشفته و بیپناه هستم.
به گمانِ این فکندم، تن ناتوان به کویتکه سگ تو بر سر آید، به امید استخوانم
هوش مصنوعی: به نظر میرسد من بدن ضعیفم را به کوی تو سپردهام، زیرا امیدوارم که سگ تو بر سر من بیفتد و من را بپذیرد.
اگر آن که زهر باشد چو تو نوش‌خند بخشیبه خدا که خوش‌تر آید ز حیات جاودانم
هوش مصنوعی: اگر کسی مانند تو که زهر است، لبخند بزند، به خدا قسم که این لبخند برای من از زندگی ابدی هم زیباتر است.
ز غم تو می‌گریزم من ازین جهان و ترسمکه همان بلای خاطر شود اندر آن جهانم
هوش مصنوعی: از غم تو فرار میکنم و از این دنیا دور میشوم، اما میترسم که در آن دنیا هم همان درد و رنج فکر و یاد تو به سراغم بیاید.
نه قرار مانده وحشی ز غمش مرا نه طاقتاثری نماند از من اگر این چنین بمانم
هوش مصنوعی: دیگر آرامشی برای من نمانده و از درد و غم این وضعیت هیچ نیرویی در من باقی نمانده است. اگر این حالت ادامه پیدا کند، تحملم تمام خواهد شد.