شمارهٔ ۲۹۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از ناامیدی و غصه است. شاعر از عدم توانایی در کنار آمدن با رقبایش صحبت می‌کند و از درد و غصه‌ای که دارد، رنج می‌برد. او احساس درماندگی می‌کند و نمی‌تواند در میان دو گزینه موجود انتخاب کند. شاعر همچنین به بدبیاری خود اشاره می‌کند و از نبود حمایت از سوی دوستانش گله‌مند است. او از ساقی می‌خواهد که به رقبایش شراب بدهد چون خودش قادر به لذت بردن از آن نیست. در نهایت، شاعر به ناچار به وضعیت نامساعد خود اعتراف می‌کند و از طعنه‌های دیگران ثمره‌ای جز درد نمی‌بیند.
همخواب رقیبانی و من تاب ندارمبی‌تابم و از غصهٔ این خواب ندارم
هوش مصنوعی: من با رقبای تو همنفس هستم و نمیتوانم تحمل کنم. بیتاب و ناآرامم و از درد ناشی از این وضعیت نمیتوانم رهایی یابم.
زین در نتوان رفت و در آن کو نتوان بوددرمانده‌ام و چارهٔ این باب ندارم
هوش مصنوعی: از این در نمیتوان خارج شد و در آن کو هم نمیتوان بود. من درماندهام و چارهای برای این وضعیت ندارم.
آزرده ز بخت بد خویشم نه ز احبابدارم گله از خویش و ز احباب ندارم
هوش مصنوعی: من از سرنوشت بد خود ناراحت هستم و نه از دوستانم گلایهای دارم و نه از خودم.
ساقی می صافی به حریفان دگر دهمن دُردکشم ذوق می ناب ندارم
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام صاف را به دیگر دوستان بده، زیرا من از درد و غم رنج میبرم و طعم لذت نوشیدن شراب خالص را حس نمیکنم.
وحشی صفتم اینهمه اسباب الم هستغیر از چه زند طعنه که اسباب ندارم
هوش مصنوعی: من با این حال و احوال، به شدت در رنج و درد هستم، اما ببینید که چطور با این وضعیت کنار میآیم، چون به چیز خاصی وابسته نیستم و همه چیز را در دست ندارم.