شمارهٔ ۲۹۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق و رنجی است که از جدایی و بی‌توجهی یار به او می‌کشد. شاعر در حالی که در مجلس دیگری مستی یار را تماشا می‌کند، به یاد روزهای خوشی می‌افتد که در کنار یار بوده و در آن زمان به او خدمت کرده است. او از بی‌توجهی یار ناراحت است و تحمل این رنج را ندارد. همچنین، شاعر به خاطر عشقش به یار از غم و درد خود سخن نمی‌گوید. احساس دلتنگی، حسرت و عدم درک از سوی یار در این شعر به وضوح مشهود است.
منفعل گشت بسی دوش چو مستش دیدمبوده در مجلس اغیار چنین فهمیدم
هوش مصنوعی: دیروز زمانی که او را در مجلس دیگران دیدم، احساس کردم که تحت تأثیر قرار گرفته و مجذوب شده است.
صبر رنجیدنم از یار به روزی نکشیدطاقت من چو همین بود چه می رنجیدم
هوش مصنوعی: ضربههای دلشکستگیام از طرف معشوق به قدری تحملم را فرسوده کرده که دیگر نمیتوانم بیشتر از این تحمل کنم. اگر وضعیت همواره اینگونه باشد، پس چرا باید همچنان به رنج کشیدن ادامه دهم؟
غیردانست که از مجلس خاصم راندیشب که با چشم تر از کوی تو بر گردیدم
هوش مصنوعی: در شبهایی که با چشمانی پر از اشک به سمت تو برمیگشتم، نمیدانست که تو مرا از محفل خاص خودت طرد کردی.
یاد آن روز که دامان توام بود به دستمی‌زدی خنجر و من پای تو می‌بوسیدم
هوش مصنوعی: به یاد آن روزهایی میافتم که در آغوش تو بودم و تو با خنجر به من میزدی و من برای تو احترام قائل بودم و پای تو را می‌بوسیدم.
وحشی از عشق خبر داشت که با سد غم یارمرد و حرفی گله آمیز ازو نشنیدم
هوش مصنوعی: وحشی به خوبی میدانست که معشوق از غم و درد جدا شده و با وجود این، هیچ گلهای از او به زبان نیاوردم.