شمارهٔ ۳۰۱
هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق عاشقانه و اضطراب شاعر را درباره دوری از معشوق نشان می‌دهد. او نگران است که در مجالس شاد و در کنار زیبایی‌های زندگی نباشد و دلش برای معشوق تنگ شود. شاعر از اینکه بی‌دلیل از معشوق رنجیده یا برعکس، با او صلح کند، سخن می‌گوید و اینها را نشانه دیوانگی عشق می‌داند. او به آینده می‌اندیشد و می‌ترسد که اگر معشوق بیاید اما او در دسترس نباشد، چه خواهد شد. همچنین، او از حال درونی خود نگران است و به این می‌اندیشد که اگر به بیگانگی از معشوق برسد، باید تحمل کند و تنهایی را تجربه کند. در نهایت، او به حالت مستی و شیدایی خود نسبت به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و به تاثیر عمیق این عشق بر روح و احوال خود می‌پردازد.
از بهر چه در مجلس جانانه نباشمگرد سر آن شمع چو پروانه نباشم
هوش مصنوعی: برای چه در محفل دوستداشتنی نباشم، زمانی که دور آن شمع عشق، مانند پروانه نمیتوانم باشم؟
بی موجب از او رنجم و بی وجه کنم صلحاینها نکنم عاشق دیوانه نباشم
هوش مصنوعی: بدون دلیل از او ناراحت میشوم و بدون دلیل نیز صلح میکنم. این کارها را نمیکنم چون عاشق دیوانهای نیستم.
صد فصل بهار آید و بیرون ننهم گامترسم که بیایی تو و در خانه نباشم
هوش مصنوعی: صدها بهار میآید اما من قدم از خانه بیرون نمیگذارم، زیرا میترسم تو بیایی و من در خانه نباشم.
بیگانه شوم از تو که بیگانه پرستیآزار کشم گر ز تو بیگانه نباشم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم از تو جدا و بیگانه شوم، براثر تمایل به بیگانه پرستی، اذیت و آزار میبینم. اما اگر از تو دور نشوم و بیگانه نباشم، این آزار را حس نخواهم کرد.
وحشی صفت از نرگس مخمور تو مستمزان است که بی نعرهٔ مستانه نباشم
هوش مصنوعی: من تحت تأثیر زیبایی خیرهکنندهی چشمان تو هستم و این مستی من به خاطر این است که نمیتوانم مانند مستها فریاد بزنم و نشان دهم که چقدر تحت تأثیر قرار گرفتهام.