شمارهٔ ۳۸۷
هوش مصنوعی: این شعر با بیان احساسات عمیق عاشقانه و حسرت وفقدان آغاز می‌شود. شاعر از دور به گلستانی می‌نگرد که نشانه تسکین و خوشحالی است، اما خود در حسرت دیدار محبوبش است. او دستانش را بسته می‌بیند و نگرانِ عدم دسترسی به معشوقش است. در ادامه، شاعر به بار سنگین دوری اشاره می‌کند و می‌گوید که پادشاهان و نیکوکاران در برابر فرماندهی محبوبش عاجزند. در نهایت، شاعر از بی‌تابی و دشواری زندگی بدون محبوبش سخن می‌گوید و گواهی می‌دهد که عشق او نه تنها جانش، بلکه زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است.
من و از دور تماشای گلستان کسیبه نسیمی شده خرسند ز بستان کسی
هوش مصنوعی: من در دوردست نشستهام و به زیباییهای گلستان مینگرم، و کسی در باغ به خاطر نسیمی که وزیده خوشحال و راضی شده است.
در نظر نعمت دیدار و به حسرت نگراندستها بسته و مهمان شده برخوان کسی
هوش مصنوعی: در اینجا، فردی به دیدار محبوبش چشم دوخته و از نعمت این دیدار خوشحال است، اما از طرفی دلشکسته و نگران است، زیرا دستش به هیچچیز نمیرسد و به نوعی در وضعیت انتظار گرفتار شده است. او مهمان کسی است که نمیتواند به راحتی به او دست یابد و احساس بی‌تابی می‌کند.
زیر بار سرم این دست بفرساید بهز آنکه دستی‌ست که دور است ز دامان کسی
هوش مصنوعی: این جمله بیان می‌کند که بهتر است سر تسلیم را به زیر بار مشکلات ببری، چون در نهایت خود را تسلیم کن، تا اینکه به کسی وابسته باشی که از تو دور است و حرکتی نمیکند. به عبارت دیگر، به خودت تکیه کن و به سختیها مقاوم باش.
پادشاهان و نکویان دو گروه عجبندکه نبودند و نباشند به فرمان کسی
هوش مصنوعی: دو گروه از انسانها، یعنی پادشاهان و نیکوکاران، واقعا شگفتآورند چرا که هیچکدام از آنها به کسی وابسته نیستند و تحت فرمان هیچکس قرار ندارند.
وحشی از هجر تو جان داد، تو باشی زندهزندگی بخش کسی عمر کسی جان کسی
هوش مصنوعی: وحشی از دوری تو جان سپرد، اما تو خودت زندگی را به دیگران میبخشی و عمر و جان آنها را زنده نگه میداری.