شمارهٔ ۳۹۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر با زبان استعاری و تشبیهی به تمجید از جوانی می‌پردازد که از لشکری جدا افتاده و به زیبایی و شخصیت او اشاره دارد. او می‌گوید که اگرچه این جوان در ظاهر مانند شیر و شکر است، یعنی جذاب و دل‌چسب، اما در باطن ممکن است زهر و خطرناک باشد. شاعر به پیچیدگی‌های احساسات و ارتباطات میان افراد اشاره دارد و می‌گوید که هرچند ممکن است کارهای شما زهرآگین باشد، اما به لطافت و شیرینی شما می‌افزاید. در انتها، شاعر به یک صید در دام می‌افتد و می‌گوید که این جوان لایق شکار لاغر و ضعیف نیست.
ای جوان ترک وش میر کدامین لشکریای خوشا آن کشوری کانجا تو صاحب کشوری
هوش مصنوعی: ای جوان با زیبایی ترکمانند، کدام لشکر را میخواهی؟ خوش به حال آن کشوری که تو در آن صاحب قدرت و حکومت هستی.
ای سوار فرد از لشکر جدا افتاده‌اییا از آن ترکان یغما پیشهٔ غارتگری
هوش مصنوعی: ای سوار، تو که از لشکر جدا شدهای، یا از آن ترکان که در کار غارت و چپاول هستند.
آتشت در آب پنهانست و زهرت در شکرآشکارا گرچه با من همچو شیر و شکری
هوش مصنوعی: آتش تو در آب نهفته است و زهر تو در شکر به وضوح نمایان است، هر چند که در ارتباط با من مانند شیر و شکر به نظر میرسی.
خواه شکر ریز و خواهی زهر در جامم که توگرچه زهرم می‌چشانی از شکر شیرین تری
هوش مصنوعی: هرچند که طعم تو ممکن است تلخ و سمی باشد، اما من هنوز هم تو را شیرینتر از شکر میدانم. تو حتی در دشواریها و مشکلاتی که به من میدهی، برایم ارزشمند و دوستداشتنی هستی.
وحشی آن صید افکنت گر افکند در خون منالنیستی لایق به فتراکش که صید لاغری
هوش مصنوعی: اگر کسی به دام من بیفتد، نباید دلخوش باشد؛ زیرا که من لایق شکار آن موجود لاغر و ضعیف نیستم و او نمیتواند مرا به زحمت بیندازد.