شمارهٔ ۱۷ - استر گرسنه
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از وضعیت خود در راهی سخن می‌گوید که به شدت گرسنه است و از این گرسنگی به ستوه آمده. او اشاره می‌کند که اگر دندانش قوت می‌داشت، می‌توانست از خوردن قنطر (غذای لذیذ) لذت ببرد. همچنین، او به حرص و طمع خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر این حرص را رها کند، می‌تواند به راحتی دیوارهای این ده را بخورد. به طور کلی، شاعر نا امیدی و گرسنگی را به تصویر می‌کشد.
می‌رسم از راه و دارم استری کز باب جوعقوت دندان ندارد ورنه قنطر می‌خورد
هوش مصنوعی: من از راه می‌رسم و سوار بر اسبی هستم که از شدت گرسنگی نتوانسته خوراک کافی برایش بیابم، وگرنه می‌توانست با اشتها بیشتر غذا بخورد.
حرص کاهش هست تا حدی که گر بگذارمشکهگل دیوار این ده را سراسر می‌خورد
هوش مصنوعی: حرص و طمع انسان تا جایی است که اگر بگذاریم، می‌تواند همه چیز را در اطرافش از بین ببرد، حتی زیباییهای طبیعی و جلوههای دلنشین.