رباعی شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به حسرت و اندوه خود اشاره دارد. او از تلاش تقدیر برای آزار او سخن می‌گوید و می‌خواهد به او آسیب بزند، بدون اینکه او به اشتباهی مرتکب شده باشد. او به جدایی از معشوقش اشاره می‌کند و به نوعی انتقام‌گیری تقدیر از او را احساس می‌کند.
می‌خواست فلک که تلخ کامم بکشدناکرده میِ طرب به جامم، بکشد
هوش مصنوعی: آسمان می‌خواست که من را با غم و اندوهی سنگین کند، ولی هنوز فرصت نکردهام که از خوشی و شادابی زندگی استفاده کنم.
بسپرد به شحنهٔ فراقِ تو مراتا او به عقوبتِ تمامم بکشد
هوش مصنوعی: مرا در اختیار شحنه فراق تو گذاشتند تا او به طور کامل عذابم کند.