رباعی شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و اندوهی که ناشی از جدایی معشوق است صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که با رفتن معشوق، چهره‌اش پر از اشک و اندوه شده و حالا به خاطر دوری او، جانش به وداع نزدیک می‌شود. شاعر از معشوق می‌خواهد که زودتر برگردد، زیرا غم و اندوه بدون او قابل تحمل نیست.
ازدیده ز رفتن تو خون می‌آیدبر چهره سرشک لاله گون می‌آید
هوش مصنوعی: از چشمانم به خاطر رفتن تو اشک میریزد و بر صورتم مانند گلهای لاله، رنگ سرخ به خود گرفته است.
بشتاب که بی توجان ز غمخانهٔ تناینک به وداع تو برون می‌آید
هوش مصنوعی: بشتاب که بدون تو، جان از غم و اندوه این بدن به زودی خارج می‌شود و به وداع تو می‌آید.