تناجی
وحشی بافقی

رباعی شمارهٔ ۳۹

نوروز شد و بنفشه از خاک دمیدبر روی جمیلان چمن نیل کشید
کس را به سخن نمی‌گذارد بلبلدر باغ مگر غنچه به رویش خندید