رباعی شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف شمعی می‌پردازد که در شب گذشته تب را به جان خود کشیده و حالا اثر آن از وجود او خارج شده است. تب مانند موجودی از بدن او می‌گریزد و جهان از درد او به تکاپو می‌افتد. در واقع، شمع نماد فداکاری و تحمل سختی‌هاست که به تخلیه تب و رنج کمک می‌کند.
آن شمع که دوش بود تب تا سحرشصحت پی رفع تب در آمد ز درش
هوش مصنوعی: شمعی که دیشب تا صبح روشن بود و حالت تب داشت، حالا در صحت و سلامتی از در وارد شده است.
تب از بدنش راه‌گریزی می‌جستفصاد جهاند از ره نیشترش
هوش مصنوعی: او از شدت تب به دنبال راهی برای فرار بود، در حالی که جهان به خاطر دردش در حال ناله کردن بود.