رباعی شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خدا خواسته است که دانایی و هوش بیشتری به او بدهد. او میخواهد که به اندازه کافی آگاهی و روشنایی دریافت کند که نه به اندازهای باشد که هشیاریاش را از دست بدهد و نه به قدری کم که همچنان در حالت گیجی باقی بماند.
ای منشاء دانایی و ای مایه هوشبفرست از آن که تا سحر خوردم دوش
هوش مصنوعی: ای منبع دانش و سبب هوش! به من عطا کن از آنچه شب گذشته را تا صبح به خاطر آن سپری کردم.
بسیار نه ، کم نه، آن قدر بخش که منهشیار نگردم و نمانم مدهوش
هوش مصنوعی: به اندازهای به من عطا کن که نه خیلی زیاد باشد تا هوشیار شوم و نه آنقدر کم باشد که گیج و مدهوش بمانم.