رباعی شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به احساساتش در مورد یک عشق پنهانی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که اگر گاهی به معشوقش نگاه کند، نیازی به رنجاندن خود ندارد. همچنین می‌گوید که او می‌تواند این احساسات را با دیگران سهیم شود، اما به خاطر محدودیت‌هایی که دارد، به دنبال این دیدار نیست.
گر با تو گهی نظر کنم پنهانیلازم نبود که طبع خود رنجانی
هوش مصنوعی: اگر گاهی به تو به طور پنهانی نگاه کنم، لازم نیست که خودم را رنجیده خاطر کنم.
من بودم و دیدنی چو این هم منع استآن نیز به یاران دگر ارزانی
هوش مصنوعی: من در آنجا بودم و تماشای چنین چیزی مقدور نیست، آن را نیز به دوستان دیگر میسپارم.