شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به وصف قدرت و شجاعت شاعر در میدان جنگ می‌پردازد. شاعر با بیان اینکه همچون شبرنگ تازی به میدان می‌آید، از توانایی‌اش در شکست دشمن و قدرت کلامی و سخنوری‌اش صحبت می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که بخت به او دو نعمت داده است: هم کلامی با رتبه و هم طبعی سخن‌پراکن.
تو آن شبرنگ تازی را به میدان چون برانگیزیعدو را زود بنوردی بدان تیغ بلاگستر
تو آن اسب عربی را در میدان جنگ چنان با قدرت و سرعت میتازانی و از دشمن با لبهی تیز شمشیرت عبور میکنی.
به اندک روزگار ای شه دو چیزم داد بخت تویکی لفظی خرد رتبت دوم طبعی سخن‌گستر
هوش مصنوعی: در مدت کوتاهی، ای پادشاه، دو چیز به من بخشیده شد: یکی زبان و توانایی در بیان، و دیگری استعداد و توانایی در سخن گفتن.