شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که عشق به او میدهد سخن می‌گوید. او همچنان که در جستجوی معشوق خود است، متوجه می‌شود که دردهای مختلف همچنان ادامه دارند. با وجود تلخی‌های زندگی، امید به وصال معشوق او را تسلی میدهد و صبرش را افزایش میدهد. شاعر به تضاد بین آتش عشق و آرامش زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود عشق، دلش آرام نمی‌گیرد. همچنین، او از ناله و فغانش که نشان‌دهنده غم روزگار گذشته است، سخن می‌گوید. به‌طور کلی، این شعر نمایانگر عشق پرشور و در عین حال دردناک است.
عشقت مدام خون جگر میدهد مرادردی نرفته درد دگر میدهد مرا
هوش مصنوعی: عشق تو همیشه باعث رنج و عذابی برای من می‌شود، و دردی که هنوز درمان نشده، درد جدیدی به من میدهد.
صد ره بجستجوی تو کردم ز خود سفرغافل همان نشان بسفر میدهد مرا
هوش مصنوعی: من از خودم برای یافتن تو سفر کردم، غافل از اینکه همان نشانهها مرا به سفر میبرند.
داری جواب تلخ و من از غایت امیدخوش می‌کنم دهان که شکر میدهد مرا
هوش مصنوعی: تو صحبتهای تلخی داری، اما من از شدت امیدی که دارم، دهانم را به شکرگذاری باز می‌کنم.
در دل نشانده وعدهٔ وصلت نهال صبراین نخل تازه تا چه ثمر میدهد مرا
هوش مصنوعی: در دل، امید و وعده ای از پیوند و ملاقات را قرار داده ام و مانند یک نخل تازه، صبر و استقامتی در خود پرورش می دهم تا ببینیم که این صبر، چه نتایج و ثمراتی برای من به ارمغان می آورد.
با آفتاب همنفسم لیک آتش‌ستآبی که از پیالهٔ زر میدهد مرا
هوش مصنوعی: من با خورشید همنوا هستم، اما آبی که در پیاله طلایی به من میدهند، آتشین است.
پروا نمی‌کنی و بهر کس که دل دهمچون بیندم بداغ تو سر میدهد مرا
هوش مصنوعی: تو هیچ اهمیتی به دیگران نمیدهی و وقتی کسی که به او دل میدهم تو را میبیند، از روی داغ من به من عشق میورزد.
این آه سوزناک فغانی زمان زماناز روزگار رفته خبر میدهد مرا
هوش مصنوعی: این نالهی عمیق و دلسوز من از گذشتهها، نشانهای از روزگاری است که گذشته و داستان آن را به من یادآوری می‌کند.