شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان درد و رنج های خود می‌پردازد. او از شراب و مستی سخن می‌گوید و به انتقاد از وضعیت خود و جامعه می‌پردازد. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند از غم و ناراحتی خود رهایی یابد و از تنهایی و احساس ناامیدی رنج می‌برد. او به این نکته هم اشاره می‌کند که نمی‌توان با عقل و منطق دردهای عمیق قلبی را درک کرد و به آرامش رسید، چرا که خواسته‌ها و آلامش فراتر از فهم و قیاس عقلانی است. در نهایت، این شعر بیانگر جستجوی آرامش و رهایی از دردهای درونی است.
وبال گشت گل باده بر پلاس مراکه هرکه دید بدی گفت در لباس مرا
هوش مصنوعی: گل باده که روی پلاس من ریخته است، تبدیل به عیب و نقصی برای من شده است. کسانی که به من نگاه میکنند، با دیدن این حالت، دربارهی لباس من قضاوت بدی میکنند.
اساس قصر بهشتم چگونه راست شود؟چو صرف میکده‌ها می‌شود اساس مرا
هوش مصنوعی: اساس قصر بهشت بر چه پایهای بنا می‌شود؟ وقتی که بنیاد وجود من بر مبنای نوشیدن شراب است.
همین‌قدر که نمک بر جراحتم نزنندبود ز مردم آسوده التماس مرا
هوش مصنوعی: فقط کافی است که به زخم من نمک نزنند تا از مردم، بیدغدغه و راحت، درخواست کمک کنم.
هوای هم‌نفسم بود چون ستم دیدمکنون ز سایهٔ خود می‌شود هراس مرا
هوش مصنوعی: آنگونه که در کنارت بودم و احساس آرامش میکردم، حالا که در سختی و ظلم قرار گرفتهام، به شدت از سایهی خودم میترسم.
ز مزرع فلکم خوشه‌ای نشد حاصلچرا به سینه نباشد ز غصه داس مرا
هوش مصنوعی: چرا در زندگی من ثمری حاصل نمیشود، در حالی که دل پر از غصه و اندوه است و کمر هم در تلاش، همچون داسی که در مزرعه برای برداشت کار می‌کند.
شراب خورده و مستم، کجاست هشیار‌ی؟که در پناه خود آرد زشر ناس مرا
هوش مصنوعی: من شراب نوشیده و به حالت مستی درآمدهام، پس هشیار‌ی و هوشیاری کجاست؟ که فقط در پناه خود میتواند مرا از بدیها حفظ کند.
مکن به عقل فغانی قیاس چارهٔ منچو در دل است تمنا‌ی بی‌قیاس مرا
هوش مصنوعی: به فکر و اندیشهات تکیه نکن که راهی برای درک مشکل من پیدا کنی، زیرا آرزوی من در درون قلبم است و قابل اندازهگیری نیست.