شمارهٔ ۶۱ - بابافغانی

آنم که ببزم کسم آهنگ نبودستدر پهلوی من جای کسی تنگ نبودست

یوسف که از او آن همه خونابه کشیدندعاشق کش و بیباک بدین رنگ نبودست

چندانکه بهار آمده و رفته گل از باغدر ساغر عیشم می گلرنگ نبودست

این نیز صفاییست که از همدمی مادر آینه ی همنفسان زنگ نبودست

زنهار که یکباره چنین پرده مینداززانرو که دل آدمی از سنگ نبودست

من کشته ی خوی تو که چون تیغ فگندیگویا بکست هیچقدر جنگ نبودست

من از تو مثل گشتم و یعقوب ز یوسفدر هیچ زمان مهر و وفا ننگ نبودست

هر گام ره عشق ز دنیاست بعقبیاین بادیه را منزل و فرسنگ نبودست

مخروش فغانی که نوا گفتن عشاقدلخواه چو آواز نی و چنگ نبودست