شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر جذابیت و عظمت درویشان و زهاد است. شاعر به عشق و علاقه‌ای که افراد به صحبت و همراهی درویشان دارند اشاره می‌کند و این را نشانه‌ای از لطف و نعمت خداوند می‌داند. در ادامه به درد و رنج درویشان و نقش آنها در خوشی و سرزندگی دیگران اشاره می‌شود. شاعر تأکید می‌کند که با پای گذاشتن بر دوش فقیران و درویشان، در حقیقت حرمت آنها را نقض نمی‌کنند. همچنین شاعر به تأثیر مثبت و ارتباط عاشقانه با درویشان، حتی در زمان گناه اشاره می‌کند. در نهایت، او اهمیت درک حال درویشان و جایگاه آنها در جامعه را یادآور می‌شود.
یار را چون هوس صحبت درویشانستگر قدم رنجه کند دولت درویشانست
هوش مصنوعی: دوست چون به ملاقات درویشان تمایل دارد، اگر قدمی به سوی آنها بردارد، به حقیقت از نعمت و خوشبختی درویشان بهرهمند می‌شود.
جگر پاره و داغ دل خونابه چکانلاله ی عیش و گل عشرت درویشانست
هوش مصنوعی: دل سوخته و پر از درد، همچون لالهای که اشک میریزد، نمایانگر خوشی و شادی در حالتی است که درویشان تجربه میکنند.
پای بر چشم فقیران نه و اندیشه مکنکاین عنایت سبب حرمت درویشانست
هوش مصنوعی: بر روی چشمان نیازمندان قدم بگذار و دربارهاش نگرانی نداشته باش، زیرا این لطف و بخشش تو باعث احترام و ارزش دادن به درویشان خواهد شد.
می رسد نعمت وصل تو باقبال خیالهم خیالت که ولینعمت درویشانست
هوش مصنوعی: باید بگویم که خوشحالی و خوشبختی به همراه دیدار تو به من میرسد، و خیال من نیز به یاریام میآید، چون این نعمت مانند نعمتهایی است که به درویشان داده می‌شود.
رخ متاب از من درویش که سلطانی حسناز صفای نظر و همت درویشانست
هوش مصنوعی: چهرهات را از من درویش برمگردان، زیرا زیبایی و جاذبهات نتیجهی پاکی نظر و ارادهی درویشان است.
غیر ازین قوم که آیینه ی احوال همندکیست کورا خبر از حالت درویشانست
هوش مصنوعی: جز این مردم که نشانههای حال یکدیگر را میشناسند، کیست که از حال درویشان باخبر باشد؟
گرچه صد نامه سیه کرد فغانی ز گناهنظرش بر کرم و رحمت درویشانست
هوش مصنوعی: اگرچه فغان و نالههای زیادی به خاطر گناهانش نوشته شده، اما نگاهش به جانب کرم و رحمت خداوند نسبت به درویشان است.