شمارهٔ ۳۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و درد عاشقانه شاعر اشاره دارد. او از دلتنگی و عشق خود به معشوق سخن می‌گوید و به زخم‌های ناشی از جدایی و هجرانش می‌پردازد. شاعر آرزو دارد که بتواند این درد را کم کند یا آن را به نوعی بیان کند، اما بختش به او یاری نمی‌دهد. او در تلاش است تا از تاریکی فاصله بگیرد و به نور و زیبایی معشوقش برسد. در نهایت، او از درد و غم خود می‌نالد و می‌گوید که هر چه بیشتر سر به فغان می‌زند، دردش بیشتر می‌شود.
دلم پیاله ی خون جام لاله گون چکنمشراب در کف و سوز تو در درون چکنم
هوش مصنوعی: دلم میخواهد پیالهای از خون داشته باشم، گویی مانند رنگ لالههاست. میخواهم شراب را در دستانم نگهدارم و درونم را با سوز عشق تو پر کنم.
به آتش دگری چون نمی روی از دلبهرزه داغ دل خویشتن فزون چکنم
هوش مصنوعی: چرا به آتش دیگری نمیروی؟ وقتی درد دل خود را نمیتوانی تحمل کنی، چه کار میتوانی بکنم؟
توانم آنکه ترا مهربان خود سازمولی بکجروی بخت واژگون چکنم
هوش مصنوعی: من قادر هستم که تو را محبوب و مهربان خود کنم، اما سرنوشت و تقدیر به گونهای پیش میرود که این امر ممکن نیست.
دلم بگوشه ی دیوانگی قرار گرفتدگر بدفع پریشانیش فسون چکنم
هوش مصنوعی: دل من در گوشهای از دیوانگی قرار گرفته و دیگر نمیدانم برای دور کردن این پریشانی چه باید بگویم یا چه تریاقی برایش بیابم.
خیال بود که آیم برون ز ظلمت هجرنگشت شمع جمال تو رهنمون چکنم
هوش مصنوعی: فکر میکردم که میتوانم با خیال تو از تاریکی جدایی بیرون بیایم، اما نور زیبایی تو راهنمای من نشد.
مرا که گوش بر آواز مرغ نامه برستنوای بربط و آهنگ ارغنون چکنم
هوش مصنوعی: من که به صدای پرنده توجه دارم و به نامهای که آورده شده گوش میدهم، چه لزومی دارد که به نوا و آهنگ سازها بپردازم؟
مگو که ناله مکن ای فغانی از غم یارزیاده می شودم آتش درون چکنم
هوش مصنوعی: نگو که از غم یار ناله نکن، زیرا این کار فقط آتش درونم را بیشتر میکند.