شمارهٔ ۳۸۷
هوش مصنوعی: این بیت به احساسات عمیق و دردناک عاشقانه اشاره دارد. شاعر از شب‌نشینی و لذت‌های زندگی، در حالی که یاد معشوقش را با خود دارد، می‌گوید. او به شدت از غم عشق رنج می‌برد و دلش به شدت شکسته می‌شود، همانند اناری که ترک خورده است. شاعر تصریح می‌کند که نمی‌تواند حتی یک لحظه بدون غم عشق زندگی کند و این احساس درد و سوختن ناشی از محبت، او را در روزهای هجر رنج می‌دهد. در کل، این شعر ابراز عشق و اندوه ناشی از دوری معشوق است.
بیتو شامی که چراغ طرب افروخته امیاد از شمع رخت کرده ام و سوخته ام
هوش مصنوعی: در شبی که چراغ خوشحالی را روشن کردهام، به یاد شمع زیبایی تو افتادهام و در این فکر به آتش عشق تو سوختهام.
چاک خواهد شدن آخر دل من همچو انارزین همه قطره ی خون کز غمت اندوخته ام
هوش مصنوعی: در نهایت، دل من به حالتی چون انار خواهد شد و از این همه قطرهی خونی که به خاطر غمت جمع کردهام، دردر میآید.
نتواند نفسی بود دلم بی غم عشقچه توان کرد چنین هم خودش آموخته ام
هوش مصنوعی: دل من بدون اندوه عشق نمی‌تواند زنده بماند، پس چه کاری از دستم برمیآید؟ همین وضعیت را خودم به خودم یاد دادهام.
نه ز خوابست دمی گر نگشایم دیدهبی رخ خوب تو از غیر نظر دوخته ام
هوش مصنوعی: اگر لحظهای چشمانم را باز نکنم، نه به خاطر خواب است، بلکه چون تنها به چهره زیبای تو فکر میکنم و نگاهام را از دیگران برداشتهام.
در شب هجر مکش آه فغانی بسرمکه من دلشده از آتش خود سوخته ام
هوش مصنوعی: در شب دوری، آه و ناله نکن، زیرا من به خاطر عشق و شوق، چنان دلم میسوزد که مثل آتش شدهام.