شمارهٔ ۳۸۹
هوش مصنوعی: این شعر از احساسات عمیق و درد درونی شاعر حکایت می‌کند. شاعر از دل و چشم خود رنج می‌برد، به طوری که چشمش تبدیل به بلایی برای دل شده و دل نیز بلایی برای چشم. او از درد جدایی و فراق می‌گوید و به نحوی از چشمش به عنوان نماینده معشوق یاد می‌کند. در نهایت، شاعر به بیچارگی خود در این وضعیت اشاره کرده و جان و دلش را فدای چشم معشوق می‌کند. این متن به شدت تحت تأثیر عشق و غم است.
دل گشت خون و داد بگریه سرای چشمچشمم بلای دل شد و دل شد بلای چشم
هوش مصنوعی: دل به شدت رنجیده و غمگین شده و چشمانم پر از اشک میباشد. این اشکها باعث درد و مصیبت دل شده و دل نیز باعث پریشانی و ناراحتی چشمانم شده است.
از چشم خویش بیتو بجان آمدم بیاچشم از سرم برون کن و بنشین بجای چشم
هوش مصنوعی: از چشمان خود به تو عشق ورزیدم، حالا بیا و چشمانم را از سرم بیرون کن و خودت جای آنها بنشین.
دیوانه گشت و باز نیامد بدست منتا شد دل رمیده ی من آشنای چشم
هوش مصنوعی: دیوانه شدم و او دیگر به دستم نرسید، تا اینکه دل نگران من آشنا شد با نگاهش.
همچون سواد دیده مرا در فراق توخاک سیه نشسته بماتمسرای چشم
هوش مصنوعی: چشمم در غم دوری تو همچون زمین سیاه و تیرهای است که به خاطر سواد و تاریکیاش از شادی خالی است.
تا چشم باز کرد فغانی بروی توبیچاره کرد جان و دل خود فدای چشم
هوش مصنوعی: به محض اینکه به دنیا آمد، به خاطر زیبایی تو نالهای سر داد و جان و دلش را فدای چشمانت کرد.