شمارهٔ ۴۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به درد و اندوه خود از جدایی و فراق معشوق می‌پردازد. او از ناله و فریادهایش در غم محبوب سخن می‌گوید و احساس می‌کند که نزدیک‌ترین فرد به او نیز نمی‌تواند از یادش برود. او در حسرت عشق، محو و غرق اشک شوق است و از ویرانی‌های ناشی از این درد صحبت می‌کند. در ادامه، شاعر به بی‌اعتنایی دیگران و بی‌پناهی خود اشاره می‌کند و از لحظه‌های خوشی که در بزم خود داشته، ولی آن‌ها هم غیبت محبوب، به باد رفته‌اند. در نهایت، او از شعله‌های عشق و داغی که در دلش دارد، می‌گوید. به طور کلی، احساساتی عمیق از عشق، فقدان و شوق در این ابیات موج می‌زند.
نیست یکدم که نه با ناله و فریادم ازوتا چه کردم که بدین روز بد افتادم ازو
هوش مصنوعی: همیشه در حال ناله و فریاد از او هستم که چه کار کردم که به این روزِ بد افتادم.
آنکه نزدیکتر از جان عزیزست بمنکی تواند که نیاید نفسی یادم ازو
هوش مصنوعی: کسی که برای من عزیزتر از جانم است، هیچ کس نمی‌تواند فراموشش کند و او همیشه در یاد من است.
می شوم محو چو رو می دهم گریه ی شوقآه ازین سیل که ویران شده بنیادم ازو
هوش مصنوعی: من در عشق و احساساتم غرق میشوم، وقتی که اشک شوق بر چهرهام میریزد. آه، از این طغیانی که بنیاد وجودم را ویران کرده است.
نیست بر مرحمت و لطف کسم هیچ نظرچشم دارم که رسد خنجر بیدادم ازو
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر بیان می‌کند که هیچ توجهی به مهربانی و لطف کسی ندارد و از او هیچ انتظاری ندارد، چرا که تنها آزار و ظلمی که از او میبیند، به او میرسد. به بیان دیگر، تنها آسیبهایی که از این شخص دریافت می‌کند، او را آزار میدهد.
دید بزم من و دامن بچراغم زد و رفترفت بر باد فنا منزل آبادم ازو
هوش مصنوعی: در جشن و سرور من، او به دامنم نوری تاباند و سپس رفت. خانهی آباد من به باد فنا سپرده شد.
در دلم از شکرستان تو شوریست مداماین چه شیرینی و شکلست که فرهادم ازو
هوش مصنوعی: در دل من همیشه از دنیای شیرین تو شور و هیجان وجود دارد. این چه شیرینی و زیبایی است که فرهاد از آن به وجد آمده است؟
داشت بر آتشم آن شمع و نیامد ببرمداغ داغست فغانی دل ناشادم ازو
هوش مصنوعی: شمعی که دارم بر آتش میسوزد، داغ و سوزان است و نتوانستم آن را از آتش بردارم. این درد و فریاد که در دل دارم، ناشی از محبت اوست.