شمارهٔ ۵۱۰ - بابافغانی

نه خیال غنچه بندم نه به گل کنم نظارهکه مرا دلی فگار و جگریست پاره پاره

من و آفتاب رویت که به خلوت سعادتشرفیست عالمی را ز طلوع آن ستاره

بخدا که در دل من رقم دویی نگنجدتو بیا که من ز غیرت کنم از میان کناره

بجراحت دل من که نمک زدی حذر کنکه مباد ز آتش آن بگلت رسد شراره

تو بگشت باغ و گلها بکرشمه ی تو حیرانچه رود بجان مردم که برون روی سواره

نکشم سر از جفایت اگرم بتیغ پرسیز تو هر چه بر من آید بکشم هزار باره

چکنم اگر نسازم بجفای خار هجرانچو ز آب دیده ی من ندمد گلی چه چاره

همه برگ نا امیدی ز بهار عمر چیدمکه بکام من نگردد فلک ستیزه کاره

ز فسانهٔ فغانی دل کوه رخنه گرددنفس نیازمندان گذرد ز سنگ خاره