شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به عظمت و زیباییِ وجودیِ فردی اشاره می‌کند که به‌عنوان مخلوق ویژه‌ای از سوی خداوند انتخاب شده است. او معتقد است که این فرد حتی در کوچک‌ترین بخش‌های وجودش، از نور الهی خالی نیست و می‌توان او را مورد پرستش قرار داد. به‌طور کلی، این اشعار به قدردانی از مقام و جایگاه ویژهٔ انسان در خلقت اشاره دارد.
ایزد همه خلق و لطف بخشید تراوز خلق جهان بلطف بگزید ترا
هوش مصنوعی: خداوند همه مخلوقات را آفریده و به تو نعمت و محبت عطا کرده است، و از میان مخلوقات دنیا، با مهربانی تو را انتخاب کرده است.
یکذره‌ات از نور خدا خالی نیستبالله که می‌توان پرستید ترا
هوش مصنوعی: یک مقدار از نور الهی در وجود تو وجود دارد، و قسم میخورم که می‌توان تو را پرستید.