شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی از ناامیدی و اندوه صحبت می‌کند. او با توصیف خود به تصویر می‌کشد که چگونه در زندگی با مشکلات و رنج‌های روحی سر و کار دارد. دلش پر از آتش و چشمانش پر از اشک است. او از خداوند درخواست می‌کند که به او کمک کند و لطفش را شامل حالش کند.
پای آبله و دست تهی، سینه کبابجان پر غم و دل پر آتش و دیده پرآب
هوش مصنوعی: بنده با پای دردناک و دستانی خالی، سینهام آتشگرفته از غم، جانم پر از غصه و دلم پر از آتش و چشمانم پر از اشک است.
سر پرهوس و صبر نه و عمر خرابیا رب تو به فضل خویش ما را دریاب
هوش مصنوعی: دل پر از آرزو و صبرم کم شده و عمرم خراب شده است. خدایا، به لطف خود، به ما کمک کن.