شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان میکند که دلش را از تمام رنجها و غمها شسته و آن را به شادابی و کامیابی پر کرده است. او همچنان که آتش عشق معشوق در درونش وجود دارد، به خاطر آن عشق از زندگی و لذتهای آن دست کشیده است.
من لوح دل از جمله امانی شستمجان را زنشاط و کامرانی شستم
هوش مصنوعی: دل خود را از همه بارهای سنگین آزاد کردم و جانم را از شادابی و خوشبختی پر کردم.
تا آتش سودای تو در جان من استمن دست از آب زندگانی شستم
هوش مصنوعی: هر وقت که عشق و احساس به تو در وجودم شعلهور است، من از زندگی و خوشیهایش فاصله میگیرم.