شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به یادآوری محبت و توجه به کسی که فراموش شده، دعوت میکند. او میخواهد که غم این فرد از بین برود و با شادی و محبت، دل او را شاد کند. همچنین اشاره میکند که نباید باعث رنجش او شد، بلکه باید با خدمت و محبت، او را آزاد و خوشحال کند.
آن را که فراموش نئی یادش کنپیوسته غم تو می خورد شادش کن
هوش مصنوعی: اگر کسی را که فراموش کردهای، همیشه به یادش باش؛ این کار میتواند او را شاد کند و از غم تو کم کند.
در عشق تو پیر گشت رنجش منمایدر بندگیت به مزد آزادش کن
هوش مصنوعی: در عشق تو، عمرم به پایان رسید، پس مرا خشمگین نکن. در خدمت تو، به من آزادی عطا کن.