شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از صمیمیت و نیاز خود به خداوند سخن می‌گوید و اظهار می‌کند که درد و داستان‌های طولانی خود را به او ارائه کرده است. همچنین اشاره می‌کند که آنچه خداوند به او داده بود، یعنی قلب و احساساتش، را به حالت ناتوانی و شکست برگردانده است.
در حضرت تو صدق و نیاز آوردموز درد تو قصّهٔ دراز آوردم
هوش مصنوعی: در پیشگاه تو با صداقت و تواضع آمدهام و از درد و رنجی که دارم ماجرایی طولانی را برایت بازگو کردهام.
نقدی که به من سپرده بودی به اَلَستقلب و دغل و شکسته باز آوردم
هوش مصنوعی: آن چیزی که به من سپرده بودی، یعنی عهد و قولی که در عالم ذر گرفته بودیم، حالا با قلبی پراز درد و دغل به تو باز میگردانم.