شمارهٔ ۱۶۰ - الرّضا و التّسلیم
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به پذیرش و تحمل جفای محبوب اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی اگر یار با او بدرفتاری کند، این را به خاطر عشقش می‌پذیرد و خاک پای او را بر چشم می‌گذارد. همچنین، شاعر معتقد است که رفتار محبوب تنها نتیجهٔ تقدیر و سرنوشتی است که برای او رقم خورده و به خود او مربوط نیست.
گر یار جفا کند پسندیدهٔ ماستخاک قدمش چو دیده در دیدهٔ ماست
هوش مصنوعی: اگر محبوب ما بیمحلی کند، برای ما خوشایند است؛ چون خود را در برابر او مثل خاک پایش میبینیم که در چشم ما جاي دارد.
هر جور و جفا که می کند آن نه ازوستآن نیز هم از طالع شوریدهٔ ماست
هوش مصنوعی: هر نوع بدی و زجری که او به ما میرساند، ناشی از خود او نیست، بلکه این وضعیت ناشی از سرنوشت نامساعد ماست.