تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۲ - العبودیة

هرگاه که آنچنان کَت افتد باشیهر چند که نیک می کنی بد باشی
در بندگیش چو نفع خود می طلبیبی هیچ گمان تو بندهٔ خود باشی