الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها

شمارهٔ ۱ - الشریعة

اصل همه اوست و هر چه جز او فرع است

شمارهٔ ۲ - الشریعة

هر چند که عقل رهبر آگاه است

شمارهٔ ۳ - الشریعة

جان آید و راه عشق می پیماید

شمارهٔ ۴ - الشریعة

عقل آن باشد که شرع را برتابد

شمارهٔ ۵ - الشریعة

هر چند به عقل راه می شاید دید

شمارهٔ ۶ - الشریعة

عقل از ره جان به نور شرع آگه شد

شمارهٔ ۷ - الشریعة

گر زانک تو را هست ز تحقیق خبر

شمارهٔ ۸ - الشریعة

خیز از سخن سرّ خود و کل بگذر

شمارهٔ ۹ - الشریعة

آیین قلندر ار نظر کوتاهی است

شمارهٔ ۱۰ - الشریعة

هر کاو زحقیقت وجود آگاه است

شمارهٔ ۱۱ - الشریعة

چون دیدهٔ عقل راهرو بگشاید

شمارهٔ ۱۲ - الشریعة

از عقل مجرّد به دوایی نرسی

شمارهٔ ۱۳ - الشریعة

چون ما به هوای طبع و عادت گرویم

شمارهٔ ۱۴ - الطّاعة

زان پیش که از جمله فرو مانی فرد

شمارهٔ ۱۵ - الطّاعة

گر عاقلی آن بکن که یزدان فرمود

شمارهٔ ۱۶ - الطّاعة

در کار آویز و گفت و گو را بگذار

شمارهٔ ۱۷ - العبودیة

گر مایهٔ همّت است در گوهر تو

شمارهٔ ۱۸ - العبودیة

جز با تو حوالتت نباشد فردا

شمارهٔ ۱۹ - العبودیة

زآن جان و جهان تا هوس[ی] در سر ماست

شمارهٔ ۲۰ - العبودیة

در غمکدهٔ بندگیت شادیهاست

شمارهٔ ۲۱ - العبودیة

بگریز ز خلق اگر توانی بگریخت

شمارهٔ ۲۲ - العبودیة

خواهی که دم تو را مبارک دارند

شمارهٔ ۲۳ - العبودیة

آن کن که توانگران گدای تو شوند

شمارهٔ ۲۴ - العبودیة

در دهر هر آنک تخم خدمت پاشد

شمارهٔ ۲۵ - العبودیة

با صدق اگر دل تو همره گردد

شمارهٔ ۲۶ - العبودیة

گر بد داند و گر نکو او داند

شمارهٔ ۲۷ - العبودیة

می دان که اگر او دمی آن تو شود

شمارهٔ ۲۸ - العبودیة

گر کم کوشی به کار خود گر بسیار

شمارهٔ ۲۹ - العبودیة

چون از در او هیچ مرا نیست گزیر

شمارهٔ ۳۰ - العبودیة

او را به کف آور کم اینها همه گیر

شمارهٔ ۳۱ - العبودیة

دل را دیدم شیفته در راه هوس

شمارهٔ ۳۲ - العبودیة

هرگاه که آنچنان کَت افتد باشی

شمارهٔ ۳۳ - العبودیة

حُسنی که گواه صنع معبود بود

شمارهٔ ۳۴ - العبودیة

رو در پی درد او که درمان گردی

شمارهٔ ۳۵ - العبودیة

بر خاک در تو تحفه گر جان باشد

شمارهٔ ۳۶ - العبودیة

در بندگیش اگر تو نیکو باشی

شمارهٔ ۳۷ - العبودیة

گر بنوازی بندهٔ مقبول توَم

شمارهٔ ۳۸ - العبودیة

آن کس که به بندگی قرارش باشد

شمارهٔ ۳۹ - العبودیة

ای از تو خرابی سبب آبادی

شمارهٔ ۴۰ - الطریقة

آن کس که درون سینه را دل پنداشت

شمارهٔ ۴۱ - الطریقة

درمان غمت امید بی درمانی است

شمارهٔ ۴۲ - الطریقة

ای آنک تو را امید آبادانی است

شمارهٔ ۴۳ - الطریقة

هر آبادی از غم او ویرانی است

شمارهٔ ۴۴ - الطریقة

آزار طلب مکن که طامات این است

شمارهٔ ۴۵ - الطریقة

آن را که زخود نماند با خود اثری است

شمارهٔ ۴۶ - الطریقة

هر مرد که او پای درین راه افشرد

شمارهٔ ۴۷ - الطریقة

قومی هستند کز کله موزه کنند

شمارهٔ ۴۸ - الطریقة

اندر ره عشق یادگر سر ننهند

شمارهٔ ۴۹ - الطریقة

مستان رهش تمام هشیار آیند

شمارهٔ ۵۰ - الطریقة

چندان برو این ره که دوی برخیزد

شمارهٔ ۵۱ - الطریقة

هر مرغ دلی که پر بدو باز کند

شمارهٔ ۵۲ - الطریقة

هر دل شده ای چهره به خون می شوید

شمارهٔ ۵۳ - الطریقة

یک ذرّه غمش به صد جهان نتوان داد

شمارهٔ ۵۴ - الطریقة

در عشق هزار جان و دل بس نکند

شمارهٔ ۵۵ - الطریقة

سودای توم سر به جهان اندر داد

شمارهٔ ۵۶ - الطریقة

در راه طلب رسیده ای می باید

شمارهٔ ۵۷ - الطریقة

هر دل که به کوی دوست منزل دارد

شمارهٔ ۵۸ - الطریقة

لافی زدم ای دوست زراه پندار

شمارهٔ ۵۹ - الطریقة

دل در هوس تو چون بجنباند سر

شمارهٔ ۶۰ - الطریقة

خواهی که به سوی حضرتش یابی بار

شمارهٔ ۶۱ - الطریقة

صبر از سر استقامتم گو برخیز

شمارهٔ ۶۲ - الطریقة

خیزم در دلدار زنم بوک دبو

شمارهٔ ۶۳ - الطریقة

خواهی که بزرگیت بود کوچک باش

شمارهٔ ۶۴ - الطریقة

ره پرخطر است زینهار آگه باش

شمارهٔ ۶۵ - الطریقة

تا بتوانی در صف مردان می باش

شمارهٔ ۶۶ - الطریقة

چون آمده ای درین بیابان حاصل

شمارهٔ ۶۷ - الطریقة

اسرار طریقت نشود حل به سؤال

شمارهٔ ۶۸ - الطریقة

در راه طلب دلیل باید نه دلال

شمارهٔ ۶۹ - الطریقة

در گمراهی طالب راه اوییم

شمارهٔ ۷۰ - الطریقة

تا یوسف دل را نکنی از بن چاه

شمارهٔ ۷۱ - الحقیقة

در راه خرد امین و طرار یکی است

شمارهٔ ۷۲ - الحقیقة

جز نیستی تو نیست هستی به خدا

شمارهٔ ۷۳ - الحقیقة

هر دل که ورا زعلم حق نیرو نیست

شمارهٔ ۷۴ - الحقیقة

ای دوست میان من و تو گرنه دُوی است

شمارهٔ ۷۵ - الحقیقة

از کوی و مکان گذشت آب و گل ما

شمارهٔ ۷۶ - الحقیقة

بی می همه نوبهار عالم دی توست

شمارهٔ ۷۷ - الحقیقة

از عالم کفر تا به دین یک نفس است

شمارهٔ ۷۸ - الحقیقة

ره رفتن تحقیق به گامت دور است

شمارهٔ ۷۹ - الحقیقة

بر حال منت دسترسی نیست که نیست

شمارهٔ ۸۰ - الحقیقة

این کار تو را کارگزار دگر است

شمارهٔ ۸۱ - الحقیقة

کار ارچه به من نیست ولی بی من نیست

شمارهٔ ۸۲ - الحقیقة

این مردمک دیده سحرگه برخاست

شمارهٔ ۸۳ - الحقیقة

دانستن این حدیث کار دیده است

شمارهٔ ۸۴ - الحقیقة

هر دل که به میدان هوای تو بتاخت

شمارهٔ ۸۵ - الحقیقة

دل نیست کز آتش غمت سوخته نیست

شمارهٔ ۸۶ - الحقیقة

تا می نخوری به سرِّ مستی نرسی

شمارهٔ ۸۷ - الحقیقة

هستی تو همه، با تو برابر چه بود

شمارهٔ ۸۸ - الحقیقة

ای مؤمن محض بودنت مطلق گبر

شمارهٔ ۸۹ - الحقیقة

مست از ازل آمدیم و مستیم هنوز

شمارهٔ ۹۰ - الحقیقة

بیرون تر ازین جهان جهانی دگر است

شمارهٔ ۹۱ - الحقیقة

آن کس که چو حق حقیقت حق نشناخت

شمارهٔ ۹۲ - الحقیقة

تا چند دلا تو در مقالت پیچی

شمارهٔ ۹۳ - الحقیقة

در باغ طلب اگر نباتی یابی

شمارهٔ ۹۴ - الحقیقة

بر درگه کبریا تو جز شاه نئی

شمارهٔ ۹۵ - الحقیقة

یاری که وجود و عدمت اوست همه

شمارهٔ ۹۶ - الحقیقة

ماییم که بس بوالعجب اندر قدمیم

شمارهٔ ۹۷ - الحقیقة

گر حکمت محض خواهی و علم اصول

شمارهٔ ۹۸ - الحقیقة

در عالم کشف اگر گلی بنماییم

شمارهٔ ۹۹ - الحقیقة

در دیدهٔ دل دیدهٔ دیگر دیدم

شمارهٔ ۱۰۰ - الحقیقة

ما خود ز ازل عاشق و مست آمده ایم

شمارهٔ ۱۰۱ - الحقیقة

خوابی که ندیده ای تو تعبیر مکن

شمارهٔ ۱۰۲ - الحقیقة

هر دل که به سوی او گراید رفتن

شمارهٔ ۱۰۳ - الحقیقة

تا ظن نبری که هست این رشته دو تو

شمارهٔ ۱۰۴ - الحقیقة

ای در دل من مهر تمنّا همه تو

شمارهٔ ۱۰۵ - الحقیقة

آتش نزند در دل ما الّا او

شمارهٔ ۱۰۶ - الیقین

هر چیز که او گفت چنان است همه

شمارهٔ ۱۰۷ - التوبه

ای آنک به توبه کرده ای عزم درست

شمارهٔ ۱۰۸ - التوبه

طاعت زگناه بیش می باید کرد

شمارهٔ ۱۰۹ - التوبه

در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود

شمارهٔ ۱۱۰ - التوبه

در بندگیش ناخلفی می کردی

شمارهٔ ۱۱۱ - التوبه

آباد خرابات زمی خوردن ماست

شمارهٔ ۱۱۲ - التوبه

گر تو به سر راه خرد وانرسی

شمارهٔ ۱۱۳ - الصّوم

با دیده درآی و صنع ربّانی بین

شمارهٔ ۱۱۴ - الحج

در راه خدا دو کعبه آمد حاصل

شمارهٔ ۱۱۵ - الحج

احرام درش گیر و دلا فرمان کن

شمارهٔ ۱۱۶ - الحج

تا روی توم قبله شد ای جان و جهان

شمارهٔ ۱۱۷ - الحج

در راهش اگر به نیکنامی برسی

شمارهٔ ۱۱۸ - الحج

گر عُجب زموقف دلت دور شود

شمارهٔ ۱۱۹ - الحج

مرهم طلبی به گرد دلریشان گرد

شمارهٔ ۱۲۰ - طلب الآخرة

تا وسوسهٔ عشق مهیّا نشود

شمارهٔ ۱۲۱ - طلب الآخرة

فرزانهٔ سروران جهان بگزیند

شمارهٔ ۱۲۲ - طلب الآخرة

چون از شدگان یکی نمی آید باز

شمارهٔ ۱۲۳ - طلب الآخرة

زان پیش که گویند که جا واپرداز

شمارهٔ ۱۲۴ - طلب الآخرة

ملک طلبش بهر سلیمان ندهند

شمارهٔ ۱۲۵ - طلب الآخرة

ترسم که اگر در طلبش نشتابی

شمارهٔ ۱۲۶ - الصدق

با صدق تو زخم همچو مرهم باشد

شمارهٔ ۱۲۷ - الصدق

ای دل سررشتهٔ اَمَل کوته کن

شمارهٔ ۱۲۸ - الصدق

گر مایهٔ همت است در گوهر تو

شمارهٔ ۱۲۹ - الصدق

تا یوسف دل را نکنی از بن چاه

شمارهٔ ۱۳۰ - الصدق

صدق است که مرد را همی بخشد جان

شمارهٔ ۱۳۱ - الصدق

گر قصد کنی به رفتن راه وصال

شمارهٔ ۱۳۲ - الصدق

از صدق رهانی دل خود را از حیف

شمارهٔ ۱۳۳ - الصفا

گر یک نفس آن جان و جهان بتوان دید

شمارهٔ ۱۳۴ - الصفا

روخانه برو که شاه ناگاه آید

شمارهٔ ۱۳۵ - الصفا

رسمی است میان اهل دل دیرینه

شمارهٔ ۱۳۶ - الصفا

ای دل نه تویی که در صفایی نرسی

شمارهٔ ۱۳۷ - الصفا

نه هر که میان ببندد از کفار است

شمارهٔ ۱۳۸ - الصفا

طعم وحدت بدین دو تویی بخشی

شمارهٔ ۱۳۹ - الصفا

از راه صفا هر که نصیبی یابد

شمارهٔ ۱۴۰ - الصفا

تا تعبیهٔ عشق مصفّا نشود

شمارهٔ ۱۴۱ - الصفا

سجاده به روی آب انداخته گیر

شمارهٔ ۱۴۲ - الصفا

شرط است مرا زخویشتن برگشتن

شمارهٔ ۱۴۳ - الصّبر

بر مردم اهل گر بد و نیک آید

شمارهٔ ۱۴۴ - الصّبر

کاری که فروبندد و رخ ننماید

شمارهٔ ۱۴۵ - الصّبر

در محنت اگر چه صبر ایّوبی به

شمارهٔ ۱۴۶ - الصّبر

دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه

شمارهٔ ۱۴۷ - الصّبر

صبری که دلم بدو قوی بود برفت