شمارهٔ ۵۸ - الطریقة
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دوستش می‌گوید که از روی خیال و توهم سخنانی بر زبان آورده است و از او می‌خواهد که در مورد غم‌هایش از او انتظار نداشته باشد، زیرا غم او به دل او راه ندارد. او به نوعی اعتراف می‌کند که حرف‌هایش دروغ بوده و از این موضوع ابراز پشیمانی می‌کند.
لافی زدم ای دوست زراه پندارکز پای درآیم زغمت دست بدار
هوش مصنوعی: دوست عزیز، من ادعا کردم که از راه خیال و تصور میتوانم خود را از دردها و مشکلات تو نجات دهم، اما حالا که در این مسیر قرار گرفتم، مرا رها کن.
راه غم تو به پای من یافته نیستزنهار که من دروغ گفتم زنهار
هوش مصنوعی: غم تو هیچ راهی به من پیدا نکرده است، پس مراقب باش که من در این مورد دروغ گفتم. احتیاط کن!