تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۹ - الطریقة

مستان رهش تمام هشیار آینداز غایت بی سری کله دار آیند
پادار به رنج اگر چه سرگردانیسرگشته تر از من و تو بسیار آیند