شمارهٔ ۸۷ - الحقیقة
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی بیانگر ارتباط عمیق و یگانگی میان وجود انسان و وجود خداوند است. شاعر با تأکید بر هیچ بودن خود در برابر عظمت و کمال خدا، به نوعی از تواضع و فروتنی سخن می‌گوید. او می‌گوید که وجودش هیچ ارزشی ندارد و در واقع هستی او وابسته به هستی خداوند است. در نهایت، اشاره به درویش بودن نیز نشان‌دهنده سادگی و بی‌ادعایی در برابر قدرت و توانگری الهی است.
هستی تو همه، با تو برابر چه بودمن هیچم و خود زهیچ کمتر چه بود
هوش مصنوعی: وجود تو همه چیز است و در برابر تو هیچ چیز اهمیت ندارد. من هیچم و خودم نیز کمتر از هیچ چیزی نیستم.
بنگر که منم تو را و هستی تو مرادرویش که باشد زتوانگر چه بود
هوش مصنوعی: نگاه کن که من تو را میبینم و وجود تو وجود من را میسازد. در واقع، چه کسی میتواند بگوید که درویش چگونه میتواند از ثروتمند جدا باشد؟