شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که با وجود تلاش‌ها و زحماتش، به آرامش و خواسته‌های درونی‌اش نمی‌رسد. او از حسد و مشکلاتی که باعث فاصله‌اش را با معشوق می‌شود، نالان است و حس می‌کند که دیگران به آرزوهایشان می‌رسند، اما او همچنان در بدهکاری و نرسیدن به هدف‌هایش گیر کرده است.
هر چند که من به خویشتن می نرسموز محنت دل به شغل تن می نرسم
هوش مصنوعی: هرچند که نتوانم به خود واقعیام دست یابم و از درد و رنج دل به آرامش جسمی نرسم، اما همچنان در تلاش برای پیدا کردن خودم هستم.
بر نامه و نامه بر حسدها دارمکایشان به تو می رسند و من می نرسم
هوش مصنوعی: من از حسادتها و غمها صحبت میکنم، زیرا آنها به تو می‌رسند ولی من نمیتوانم به تو برسم.