شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف حالت درویشی می‌پردازد که از خودپرستی رهایی یافته است. او در ظاهر ممکن است آسیب‌دیده و نیکو نباشد، اما باطنش آباد و سرشار از زیبایی است. درویش به لطف الهی به جایگاه ویژه‌ای رسیده و از قضاوت‌های دیگران آزاد است و تحت تاثیر نظرات مردم قرار نمی‌گیرد.
درویش زخودپرستی آزاد بودظاهر چو خراب و باطن آباد بود
هوش مصنوعی: در اینجا به فردی اشاره شده که به معنای واقعی آزادی را در خود آشکار کرده است. ظاهر او ممکن است ناپایدار و خراب به نظر برسد، اما درونش از آرامش و آگاهی پر است. او از خودپرستی فاصله گرفته و در نتیجه به نوعی آزادی دست یافته است.
او را که زلطف ایزدی داد بوداز ردّ و قبول خلق آزاد بود
هوش مصنوعی: او که به لطف و کرم الهی عطا شده بود، از قضاوت و نظر مردم آزاد بود.