شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که درویش با وجود فقر و مشکلات، باید همیشه خوشحال و شاداب باشد. حتی اگر در زندگی دچار زخم‌ها و دردسرها شود، باید به دنبال تسکین و آرامش باشد. همچنین تأکید می‌کند که درویشی که در حال حاضر زندگی خوشی دارد، نسبت به دیگران که ممکن است در رنج باشند، جایگاه ویژه‌ای دارد.
درویش به غم همیشه خرّم باشداندر ره فقر زخم مرهم باشد
هوش مصنوعی: در وی همیشه خوشحال و شاد است، حتی در سختیهای زندگی و فقر، چرا که غم و درد او را آزرده خاطر نمیکند. او مانند مرهمی است که بر زخمهای زندگی مینشیند.
گر درویشی تو بابلا خوش می باشکس جای حدیث عافیت کم باشد
هوش مصنوعی: اگر تو درویش هستی، با دل خوش در کنار جوی زندگی کن، زیرا که در میان مردم، سخن از سلامت و خوشی کم است.