شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که در عشق و زندگی، نباید دل را به مستی و حالاتی که از خود بی‌خود می‌کند سپرد. تا زمانی که وجود و عدم انسان برابر نشود، نباید به احساسات و حالاتی که ناشی از وجود خودش است، اعتماد کند. در واقع، شعری است درباره احتیاط در عشق و نیاز به شناخت درست بین وجود و عدم.
ما را تو مدام دل به مستی ندهیوز هستی خویش تا نرستی ندهی
هوش مصنوعی: تو همواره ما را به سر خوشی و مستی دعوت میکنی اما از آن سوی، وقتی خودت را در مییابی، این حس را از ما میگیری.
تا هستی و نیستیت یکسان نشودباید که تو نیستی به هستی ندهی
هوش مصنوعی: تا زمانی که وجود و عدم تو یکی نشود، نباید وجودت را به عدم تبدیل کنی.