تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۴۵

گر زانک بر کس نروم روزی چندتا کاشتهٔ خود دروم روزی چند
دانی غرضم از آن نشستن چه بُودتا غیبت خلق نشنوم روزی چند