شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی حالت‌های ناپسند و ناشایست انسان اشاره دارد. شاعر از دل می‌خواهد که از مستی ناشی از جهل بیدار شود و به واقعیت‌های وجودی خود توجه کند. همچنین، او هشدار می‌دهد که غفلت و نادانی مانند غرق شدن در دریا است و انسان باید از این حالت رها شود تا بتواند به حقیقت و خلوص دست یابد. در نهایت، شاعر از روح‌پرستی و بی‌توجهی به زندگی واقعی ابراز تاسف می‌کند.
ای دل زشراب جهل مستی تاکیوای مست شونده لاف هستی تاکی
هوش مصنوعی: ای دل، تا کی از شراب جهل مستی خواهی کشید؟ ای کسی که به خاطر مست شدن، به فخر و خودبزرگبینی ادامه میدهی، تا کی میخواهی به این کار ادامه دهی؟
وای غرقهٔ بحر غفلت ار ابر نئیتر دامنی و هواپرستی تاکی
هوش مصنوعی: ای وای بر کسی که در دریای بیخبری غرق شده و اگر ابر نیکویی بر او نبارد، دیگر به دنبال جلب توجهات دنیا و هواپرستی است. تا کی باید در چنین حالتی بماند؟