شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، گوینده عشق و محبت عمیق خود را به محبوبی بیان می‌کند. او می‌گوید که دل او هیچ محبت دیگری جز عشق این محبوب را نمی‌پذیرد و تنها به خاطر او زنده است. به عبارتی دیگر، عشق به محبوب او را زنده نگه می‌دارد و اگر او در حضوری نباشد، گویی روحش از دنیا جدا می‌شود.
دل را نفسی زمهر تو نگزیردجز مهر تو جانم زجهان نپذیرد
هوش مصنوعی: دل نمیتواند جز به محبت تو آرام بگیرد و جانم هم از این دنیا جز به عشق تو راضی نیست.
من زنده بدان شدم که پیشت میرمپیشم میراد آنک نه پیشت میرد
هوش مصنوعی: من به خاطر تو زندهام و به سوی تو حرکت میکنم، زیرا روح من با تو پیوند خورده و از دوری تو احساس مردگی می‌کند.