شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع ظلم و آزار در جهان می‌پردازد. شاعر از انسانی سخن می‌گوید که در جهانی که هیچ چیز ندارد، چرا باید به دیگران آزار برساند؟ در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که انسان باید بی‌خیال از دنیا و مشکلاتش عبور کند و از آزار دادن دیگران پرهیز کند.
از بَهر جهانی که تو هیچی دَرویآزار کسی چرا بسیچی دَر وی
هوش مصنوعی: برای دنیایی که هیچ ضرری به کسی نمیزنی، چرا باید خودت را تحت فشار و آزار قرار بدهی؟
فی الجمله به جملگی تو را گیر جهانبگذاری و بگذری چه پیچی دَروی
هوش مصنوعی: به طور کلی دنیا تو را در خود اسیر میکند و تو را به سمت خود میکشاند، اما چه فایده از این پیچیدگی و درگیری.