تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۱۳

خاک در کس مشو که گردت خوانندور گرم چو آتشی که سردت خوانند
تا تشنه تری به حلق بی آب تریسیر از همه شو تا سَره مَردت خوانند