شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل میخواهد که چرا در این ویرانی و ناامیدی نشسته است. او به دل هشدار میدهد که زمان زیادی نمانده و باید امروز اقدام کند، زیرا اگر فردا کاری نکند، پشیمانی و افسوسش سودی نخواهد داشت.
ای دل چه نشسته ای درین ویرانهنزدیک آمد که پر شود پیمانه
هوش مصنوعی: ای دل، چرا در این ویرانی نشستهای؟ نزدیک است که زندگی یا خوشبختی دوباره به اینجا بازگردد.
امروز بکن چاره وگرنِه فرداسودت نکند ندامت و افغانه
هوش مصنوعی: امروز برای مشکلاتت راه حلی پیدا کن، وگرنه فردا ممکن است پشیمانی و ناراحتی فایدهای نداشته باشد.