تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۲

عشق آمد و صد گونه پریشانی کرددر چهرهٔ دل هزار ویرانی کرد
ای دل چو رسید غم کجا دانی شدوی جان چو ضرورت است چه توانی کرد