شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالت سرگردانی و سردرگمی شاعر در جستجوی عشق است. او تنها می‌داند که در این راه سردرگم است و به اعتراف خود، از حقیقت عشق و شناخت آن بی‌خبر است. در نهایت، او به کفر خود در برابر این عشق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در این مسیر، تنها چیزی که می‌داند، همان احساس سرگشتگی است.
گفتم که ره عشق مگر می دانمسرگردانم همین قدر می دانم
هوش مصنوعی: به او گفتم که آیا راه عشق را میشناسم؟ همین اندازه میدانم که در این مسیر سردرگم هستم.
از غایت سرگشتگی اندر ره تومن کافرم از پای زسر می دانم
هوش مصنوعی: به خاطر شدت گیجی و سرگشتگیام در مسیر تو، احساس میکنم که به درستی نمیتوانم ایمان بیاورم و از همان ابتدا میدانم که در این راه به سرانجامی نخواهم رسید.